دوستای گلم هوارتا سلام

از دوستای خوبم ممنون که این مدت به یادم بودین و میومدین اینجا و حال و احوالمون رو میپرسیدین

وای من نمیدونم چرا تابستون که میشه اینقدر سر آدم هم شلوغ میشه منکه اصلا" نمیفهمم چه جوری روز رو شب میکنم

از وقتیکه هم اتاقم رو رو تو محل کار عوض کردم به معنای واقعی فقط میتونم یه نفسی بکشم.

اگه بخوام از اتفاقات این مدت براتون بگم نمیدونم از کجاش تعریف کنم اما خلاصه ای از اهم کارها:

رادین گلم رو از هفتم تیر ماه به مهد فرستادم خیلی برام سخت بود که بچمو تو یه محیط غریبه میذاشتم مخصوصا" که یک هفته هر روز رادین به قدری گریه میکرد که دیگه صداش در نمی یومد و من هم تو اتاق مدیر مینشستم و صدای گریه جیگر گوشه مو میشنیدم و اصلا" تو نیم ساعتی که من اتاق مدیر بودم یه لحظه هم گریه اش بند نمیشد بعضی وقتا فکر میکردم الان دیگه حنجره اش پاره میشه و با گریه هم مدام میگفت مامانمو میخوام جالبه که این جمله رو هیچوقت از زبون رادین من نشنیده بودم.

رادین هم بچه ای بود که خیلی راحت بدون من و باباش خونه دوستامون میموند و اصلا" وابستگی نداشت حتی مسافرت هم بدون رادین ما رفته بودیم و اصلا" مشکلی ایجاد نکرده بود و فکر نمیکردم اینقدر برای این محیط جدید گریه کنه

خلاصه کلام اینکه شروع خیلی بدی داشت و من هر روز یه بغضی بدتر از گریه رادین تو سینم تحمل میکردم

ولی در نهایت عادت کرد فکر کنم دو هفته ای گذشت.متاسفانه یه روز داشتم با مدیرش صحبت میکردم که در اومد گفت خانم ... متاسفانه ما از روز شنبه نمیتونیم پذیرای رادین جون باشیم و من با حالتی متعجب زده وقتی علت رو پرسیدم گفت چون صاحبخونه ، خونه رو خواسته و معلوم نیست مکان جدید کجا و کی بشه.

و من دوباره باید دنبال مهد میگشتم و اکثر مهدهای خوب شیراز نیمه اول تیر ماه مهلت ثبت ناموشون پر شده بود .

خلاصه یه مهدی نزدیک شرکت پیدا کردم که بچه های زیر سه سال رو نمیپذیرفت و رادین پنج ماه تا سه سال فاصله داشت خلاصه قبول کردن و من دوباره ترس از گریه های رادین رو داشتم .

روز ششم و هفتم مرداد دو روزی بود که رادین رو به مهد جدید بردم خوشبختانه خیلی راحت پذیرفت و اصلا": غریبی نکرد و من همون روز اول ساعت 8:15 صبح بردمش و ساعت 2:30 رفتم دنبالش.

یه سری مشکلات هم این وسط وجود داره که ایشالله شاید فرصت کردم و نوشتم ولی در کل خیلی راضی هستم چون رادین بچه ها رو خیلی دوست داره و از دیدن بچه های همسن و سالش ذوق میکرد و از خیلی لحاظ باهاشون کار میکنن.

اما دلیلی که مجبور شدم رادین رو بذارم مهد:

دیگه همتون میدونین که مامانم زحمت رادین رو میکشید و من هر روز رادین رو به خونه مامانم میبردم .

مامان و بابای گلم برای دیدن خواهر بزرگم به خارج رفتن و دیگه رادین رو نمی تونستن تحویل بگیرن.

خیلی خوشحال بودم که دارن میرن پیش خواهرم چون آبجی نازم نه سال اونجا زندگی میکرد و هیچ کس از خونواده ها نتونسته بودن برن و امکان فرستادن ویزا هم از جانب اونا وجود نداشت.

به هر حال هر دختری یه تیکه چیز کوچولو هم که میخره دوست داره خونواده اش بیان و ببینن و مهمتر اینکه خونه اش کجاست و چه جوری زندگی میکنه .نه سال زندگی کردن جاییکه هیچ امیدی نداشته باشی حتی یک آشنا از در خونت وارد نشه به زبون آسون میاد.منکه خودم حتی یه بلوز هم میخرم دلم میخواد زودی به مامانم نشون بدم.

خلاصه خیلی درگیر رفتنشون بودیم و همش دعا دعا میکردم که هیچ اتفاقی نیفته و سالم برن و برگردن چون از شیراز باید میرفتن تهران بعد شش ساعت پرواز داشتن بعد باید سه ساعت میرفتن یه شهر دیگه و از اون شهر هم باید شش ساعت دیگه میرفتن تا برسن به خونه خواهرم و چون بار اولشون بود خیلی دلهره داشتیم. حتی با خواهرم که تماس تلفنی داشتیم میگفت از دلشوره قلبم داره میاد تو دهنم.

این روزا هم که باهاش صحبت میکنم میگه هر روز که از خواب بیدار میشم با خودم میگم یعنی مامان اینا واقعا" تو خونه من هستن یعنی خواب نمیبینم و میگفت مطمئنم وقتی برگردن فکر میکنم یه خواب کوتاهی بوده.

خوب اینم از این بگذریم که مامانم چقدر تعریف میکنه و چه عکسهای خوشگلی برامون میفرسته و دلش نمیخواد بیاد البته بیشتر به خاطر خواهرم چون به هر حال بچه اول هم هست.

دقیقا" دو روز بعد از رفتن مامانم خونواده شوهری که حدودا" 30 تا 35 نفر بودن رفتن مکه  و دو هفته هم اونا نبودن بعدش هم به دیدنی و بازدید حجاج گرامی مشغول بودیم.

دو تا عروسی هم رفتیم که یکیش خیلی خوش گذشت و یکیش اصلا" خوب نبود عروسی پسر خاله ام هم نتونستم برم چون شیراز نبود و باید مرخصی میگرفتم.

از اتفاقهایی دیگه :

برگذاری مهمونهای دوره ای که دوستای وبلاگی هستیم و بیشترتون میدونین و گزارشها تو وبلاگهای مختلف اومده .

مهمونی اول خونه آسا جون مامان هوچهر دعوت بودیم که خیلی زحمت کشیده بود و یه آش خوشمزه درست کرد و میل نمودیم .

مهمونی دوم خونه مریم جون مامان آرین جون دعوت بودیم ایشون هم خیلی زحمت کشیده بودن .

مهمونی بعدی هم به زودی منزل ما برگذار میشه و در خدمت دوستای گلم میباشم ایشالله نوبت بعد هم نوبت پویا جون مامان رکسانا خواهد بود

خوب هاله جون ایشالله تو هم اومدنت رو با مهمونی من لطفا" هماهنگ کن که تو و ارشیای گل رو هم در خدمتتون باشیم.

و  اما حرف آخر با پسر گلم :

عشق مامان ، نفسم و همه وجودم هر روز که شاهد بزرگ شدنت هستم بیشتر از قبل دوستت دارم و این دوست داشتن انتهایی نداره مخصوصا" این روزها با حرف زدنت منو بیشتر مجذوب خودت میکنی ایکاش تو هم اندازه دوست داشتن منو میفهمیدی و میدونستی تموم زندگیم تو هستی و هدف اول تموم کارام به تو میرسه.

دوست دارم تا زمانیکه نفس دارم و نفس میکشم تو رو سالم و تندرست و مردی موفق و خوشبخت ببینم و این تنها آرزوی من در این دنیای بزرگه و تنها خواسته من از خدا هست.

به امید اون روز.

نوشته شده در سه شنبه 1388/05/13ساعت 14:58 توسط مامان ندا| |